Naar nieuws

Winchester Mystery House: hak op de tak-architectuur of paranormaal bouwplan?

9 november 2017

Delen:
Nieuws

In series als To Catch a Contractor zien we regelmatig losgeslagen aannemers of architecten waarvan meteen duidelijk is dat ze een project de grond in hebben geholpen. Soms komt het echter voor dat een huis ondanks zijn abominabele architectuur het bijna anderhalve eeuw volhoudt. En in één uniek geval steekt een huis zo bizar in elkaar, dat het jaarlijks duizenden bezoekers trekt en er een horrorfilm over wordt gemaakt: het Winchester Mystery House.

160 kamers in totaal waarvan 40 slaapkamers, 47 haarden, 17 schoorstenen en drie liften, allemaal in een gigantische villa die zonder enige vorm van logica aan elkaar lijkt te zijn geplakt. De plattegrond van het complex is zo verwarrend dat het personeel in oktober van vorig jaar nog eens een zolder aantrof, die sinds de dood van de originele eigenaresse in 1922 compleet dicht zat getimmerd.

 

Een huis gebouwd door spoken?

Hoe het kan dat het Winchester Mystery House zo eigenaardig in elkaar is gezet, is tot de dag van vandaag een mysterie. Het huis is gekocht met het geld van William Wirt Winchester, eigenaar van het Winchester Repeating Arms Company, een gigantische en enorm welvarende wapenhandelaar. Na zijn vroege dood in 1881 liet hij zijn kapitaal na aan zijn vrouw, Sarah Winchester, waarna het naar verluidt begint te spoken en het verhaal echt raar wordt.

De dood van haar man leverde Sarah zo’n 20 miljoen dollar op (wat in 2016 zo’n 500 miljoen dollar waard is), waarmee ze per direct een van de rijkste vrouwen ter wereld is. Haar kapitaal geeft ze voor een groot deel uit aan het befaamde Winchester Mystery House; in 1884 beginnen werklui onder leiding van Sarah het bizarre huis in elkaar te timmeren, en van structuur is geen sprake.

 

Het gebrek aan structuur is misschien bewust, want het verhaal gaat dat Sarah hoopt door de doodlopende trappen en deuren, de geesten van mensen die met Winchester-geweren om het leven zijn gebracht te weten. Zowel het doolhof, als de voortdurende herrie van de bouwwerkzaamheden, die tot het moment van haar dood 24 uur per dag aan de gang waren, zouden de geesten op afstand moeten houden.

Of het nou komt door de rouw dat Sarah niet nadenkt bij het bouwen van het huis, of dat ze echt maar iets doet omdat ze denkt dat spoken in haar nek hijgen blijft een raadsel. Talloze trappen en deuren leiden naar niets en ‘nieuwe’ kamers worden nog altijd ontdekt, maar tegenover die absurde architectuur staat een hoop comfort. Toiletten, gaslicht en warmeluchtverwarming (luxueus voor die tijd) zijn te vinden door het hele huis, al is dit geen plek waar je ’s nachts wilt verdwalen.


Delen: